‘Jouw cultuur, jouw achtergrond, de manier waarop jij bent opgegroeid, dat is niet iets wat je moet achterlaten bij de grens’

Servië, Marokko, Bosnië, Burkina Faso, India, Zuid-Afrika… Als je de deelnemers van de training Ouders in Positie: Leven in Nederland op een wereldkaart zou prikken, kleurt bijna elk continent mee. Toch ontdekt trainer Safyya Juliëtte Reukema Sbaihi telkens weer hetzelfde: ‘Hoeveel ouders ook van elkaar verschillen, hun wensen zijn precies hetzelfde.’ De training, aangeboden door het programma Samen Leren in Diversiteit, helpt ouders met een migratieachtergrond hun weg te vinden in Nederland.

‘Álle ouders willen veiligheid en geborgenheid voor hun kinderen. De deelnemers in mijn trainingsgroepen willen weten wat ze hier in Nederland kunnen verwachten, wat er van hen gevraagd wordt, en hoe ze hun kinderen daarin kunnen begeleiden.’

De diepte in

De training begint niet met praktische informatie over het Nederlandse systeem, maar bij de deelnemer zelf. ‘Wie ben jij? Wat heb jij meegekregen van jouw ouders, en wat wil jij meegeven aan jouw kinderen?’, legt Safyya uit. ‘Pas daarna gaan we in op de Nederlandse systemen. Zo stippen we alle onderwerpen even aan. Vertrouwen is een belangrijke basis. Als dat er eenmaal is, dan komen de goede gesprekken echt los.’

Integreren zonder jezelf te verliezen

Integreren in een nieuw land vraagt om aanpassing. Je leert een nieuwe taal, pikt andere gewoontes op en je wil begrijpen hoe dingen op deze nieuwe plek werken. Maar Safyya ziet in haar trainingen dat die druk soms erg hoog is. Ze ziet ouders zo hard hun best doen om erbij te horen, dat ze langzaam de verbinding met zichzelf verliezen. ‘Blijf ook die Indische, Turkse of Servische persoon’, zegt ze dan tegen haar deelnemers. ‘Anders ga je jezelf verliezen. Jouw cultuur, jouw achtergrond, de manier waarop jij bent opgegroeid, dat is niet iets wat je moet achterlaten bij de grens. Dat is wie je bent. En pas als je dat erkent, kun je écht een plek vinden.’

‘Dit is ook mijn land’

Vrijwel elke training wordt Safyya verrast door een inzicht of ervaring van een deelnemer. Safyya vertelt: ‘Ik herinner me bijvoorbeeld een Marokkaanse vrouw die het gevoel met zich bleef meedragen dat ze zich rustig moest houden en niks bespreekbaar mocht maken.’ Na de training liep ze met haar moeder op straat. Toen een man hen aansprak op hun kleding en zei: ‘ga terug naar je eigen land’, kwam ze voor het eerst voor zichzelf op. ‘Ze zei tegen de man: ‘maar dit is ook mijn land’. Dat vond ik zo mooi om te horen. Toen wist ik dat ik mijn werk goed had gedaan.’